173. Hot Chocolate cz. VIII

Tytuł: Hot Chocolate

Pairing:  Kenzo x Yumehito

Notka autorska: Robię z Kenzo potwora. ;; Najciekawsze jest to, że Kenzo to pierwszy japoński muzyk, który mnie zauroczył. A za Yumehito nie przepadam. Połączyłam go z Kenzo tylko dlatego, że często robili fanservice, kiedy grali w Ayabie.

sadist vampire Yuna.miko: Nie, Shindy nie jest łatwy. :3 Oczywiście, że nie jest. Wiem, wiem, dużo tych związków. Jeden kocha drugiego, który kocha trzeciego, a trzeci kocha pierwszego itd. xD Jakby co zrobiłam taką rozpiskę, kto obecnie jakimi uczuciami kogoś darzy. ^^ Mam nadzieję, że to trochę ułatwi sprawę. :3

Reila Suzu: Ja też jestem taką sierotą jak Shindy. ^^" Cieszę się, że przypadła Ci do gustu postać Many. :3

 Obecnie tak wyglądają relacje między naszymi bohaterami. ^^ Wraz z biegiem wydarzeń będę wprowadzać zmiany.

 CZĘŚĆ VIII

Jakiś czas jeszcze szukali, chociaż każdy z nich oprócz Miyaviego wiedział, że to bezcelowe i nigdy nie odnajdą pokoju Shinyi, kiedy nagle Mana dostrzegł jak kilka metrów przed nimi przemknęła drobna postać o charakterystycznie podpiętych blond-rudawych kosmykach. Pociągnął znacząco Miyaviego za rękaw i wskazał na zakręt, gdzie zniknął Shindy.

− Shindy! – zawołał Miyavi.

Chłopak cofnął się, słysząc swoje imię.

− Miyavi. – Uśmiechnął się na widok znajomej, życzliwej twarzy.

− Właśnie cię szukaliśmy, żebyś wypił z nami herbatę.

− Ojej, to naprawę miłe. – Ten gest bardzo zaskoczył Shindy’ego. Nie sądził, że osoby, które widział tylko raz w życiu zrobią mu taką niespodziankę. I jeszcze zaangażowali się w to uczniowie, których nie znał.

− To jest Intetsu, Reita i Uruha. – Miyavi wskazał po kolei pozostałych kolegów. – Przyszlibyśmy wcześniej, ale nie wiedzieliśmy, gdzie jest twój pokój – zakłopotał się odrobinę, jednak zaraz się rozpromienił: − Ale nic, lepiej późno niż wcale. Może herbata jeszcze nie jest taka zimna. Chodźmy.

Shindy zaprowadził ich do swojej sypialni, gdzie siedział Yoichi w towarzystwie Masatoshiego i Bou.

− Shindy-sama. – Bou natychmiast wstał i ukłonił się nisko.

− Bou, nie musisz się tak do mnie zwracać – zaśmiał się Shindy.

Usiedli wokół niskiego stolika. Miyavi rozlał herbatę do filiżanek, niechcący wylewając odrobinę na Manę.

− Przepraszam – szepnął, zestresowany. – Bardzo przepraszam, nie chciałem.

Twarz Many jak zwykle nie wyrażała żadnych emocji. Już chciał sięgnąć po notes i wyzwać chłopaka od idiotów, kiedy zerknął na niego i po raz pierwszy dostrzegł w jego oczach przygnębienie. Smutek tak wyraźnie malował się w źrenicach, czyniąc twarz posępną, że w brunecie coś pękło. Teraz wiedział tylko jedno – nie chciał już nigdy więcej widzieć Miyaviego w takim stanie. Pragnął, żeby zawsze był szczęśliwy. Nie będąc do końca pewnym, co robi, położył dłoń na ramieniu kolegi, niemalże się przy tym pokrzepiająco uśmiechając. Miyavi spojrzał w jego oczy i uniósł niepewnie kąciki ust.

− Nie jesteś zły?

Mana pokręcił przecząco głową. Uśmiech Miyaviego się poszerzył, jego oczy błyszczały. Mana mimowolnie zrobił to samo, zdecydowanie subtelniej niż Miyavi, ale i tak wywołał tym niemałe zaskoczenie u reszty.

− No, no, skoro nasz Mana już się uśmiecha, to może niedługo zacznie mówić – powiedział Reita.

„Spadaj…” – Mana raptownie spoważniał.

Pili zimną herbatę, rozmawiali. W tak miłym towarzystwie Shindy zapomniał o tym co spotkało go ze strony Kaoru i Die’a oraz o zaborczym Akim. Z rozbawieniem słuchał przekomarzań Reity i Uruhy, którzy za wszelką cenę starali się zdobyć uznanie Intetsu. Widział, że chłopak jest nieco zakłopotany ich zachowaniem. Sam również czuł się niezręcznie, kiedy Yoichi pakował mu do ust kolejne ciasteczka, a Bou bawił się jego włosami. Zwłaszcza, że widział to tęskne spojrzenie Masatoshiego, brutalnie zignorowane przez współlokatora.

− Yoichi, Bou, zostawcie Shina. On nie jest zabawką. – Masatoshi starał się jakoś uratować Shindy’ego przed zagłaskaniem na śmierć. Mimo że był zazdrosny o sympatię jaką Yoichi darzył Shinyę, naprawdę go polubił.

Chłopcy jednak nie zwrócili na to uwagi i dalej robili swoje, przy okazji kłócąc się o chłopaka.

− Przestań szarpać go za włosy – warknął Yoichi. – Powyrywasz mu je.

− Nie powyrywam – oburzył się Bou. – Tylko go głaszczę. Prawda, Shindy-sama? Powiedz, że jest ci przyjemnie. To ty go faszerujesz tymi ciasteczkami. Pewnie już mu jest niedobrze.

− Na pewno jest głodny. Jest taki chudziutki. Muszę o niego dbać.

Mana jak zwykle siedział cicho, w spokoju popijając herbatę. Co jakiś czas zerkał na Miyaviego, na tyle ostrożnie by ten go nie przyłapał.

Czas minął im szybko i nawet nie zauważyli, kiedy zrobiło się tak późno, że wypadałoby iść spać. Uruha i Reita postanowili iść razem z Intetsu, Miyavi i Mana oddalili się w swoją stronę. Masatoshi wrócił do sypialni sam. Został tylko Bou, który nerwowo marszczył palcami materiał czarnych spodni.

− Shindy-sama, czy mógłbyś mnie odprowadzić? – zapytał cicho.

− Shin-chan jest zmęczony – powiedział szybko Yoichi.

Bou spuścił głowę, zasmucony.

− Nie no, odprowadzę cię. – Shindy uśmiechnął się do blondyna i razem opuścili pokój. Szli korytarzem oświetlonym teraz licznymi lampami.

− No proszę. Dwie cioty. Muszę przyznać, że idealnie się dobraliście. – Shindy rozpoznał ten głos, chociaż miał okazję usłyszeć go tylko raz. Jak zwykle ociekał jadem i kpiną. Odwrócił się w stronę Kenzo, obok którego stał niższy chłopak.

− Kenzo, daj spokój…

− Zamknij się, Yumehito. – Podszedł do Shindy’ego, który stanął przed Bou, chcąc go w razie czego osłonić, choć doskonale wiedział, że w starciu z Kenzo jego szanse byłyby marne. – I co teraz? Natsukiego tu nie ma. Mogę ci bez obaw przypierdolić.

− Nie… – pisnął Bou.

− Spokojnie – powiedział Shindy. – Niby dlaczego? Nic ci nie zrobiłem.

− Nie potrzebuję konkretnego powodu. Mam ochotę ci przyjebać i tyle.

− Kenzo, proszę… − Yumehito położył dłoń na ramieniu chłopaka.

− A ja cię proszę, żebyś się nie wtrącał, kochanie.

Shindy cofnął się o parę kroków, odsuwając przy tym również Bou, nadal nadając mu ochronę pod postacią swojego ciała.

− Ej, a ty dokąd. – Kenzo chwycił go za marynarkę i przyciągnął do siebie.

− Naprawdę nie chcę się z tobą bić. – Chłopak próbował oderwać zaciśnięte kurczowo palce od swojej odzieży.

− Zostaw Shindy’ego! – krzyknął Bou i rzucił się na Kenzo z pięściami, ten natychmiast odepchnął go, przez co blondyn upadł na podłogę.

− Co to za hałasy? – W korytarzu pojawił się Tatsuro. – Kenzo, co ty znowu wyprawiasz? Puść go w tej chwili. – Pomógł Bou wstać.

Szatyn rozluźnił uścisk na czarnym materiale marynarki Shina.

Yumehito nie czekając na swojego chłopaka, udał się w kierunku sypialni.

− A ty dokąd? – zapytał Kenzo.

− Jak najdalej od ciebie. Mam już dość.

− Widzisz coś narobił, idioto? – Chłopak zwrócił się do Shindy’ego − Jeszcze sobie porozmawiamy – zagroził.

− To my sobie porozmawiamy. Jutro. A teraz wszyscy do łóżek – nakazał Tatsuro.

Kenzo mrucząc coś pod nosem powlókł się za Yumehito.

− Co się stało? – Shindy zamarł słysząc to pytanie.

Natsuki… − przemknęło mu przez myśl.

− Kenzo – westchnął Tatsuro.

− Znów się ciebie czepiał? – Brunet zwrócił się do Shina, na co ten jedynie skinął głową. – Już nie wiem, co z nim zrobić… Ale przynajmniej nie jest tak źle jak w przypadku Kaoru i Die’a. – Shinya wzdrygnął się na dźwięk tych imion, co Natsuki zauważył. – Tatsuro, odprowadź Bou.

Kiedy się oddalili, Natsuki zbliżył się do Shindy’ego. Słowa Akiego mimowolnie pojawiły się w umyśle chłopaka. Nie był pewny czy może mu ufać. To, co mówił Aki mogło być przecież prawdą…

Brunet zauważył strach w jego oczach. Zmarszczył brwi.

− Boisz się – to było stwierdzenie, nie pytanie. – Czego się boisz?

− Nie boję się – zaoponował Shindy.

− Kiedy wspomniałem o Die i Kaoru wzdrygnąłeś się – stwierdził. – Dlaczego?

− To nic takiego. Ja… ja muszę już iść. – Odwrócił się, jednak Natsuki chwycił go za ramię.

− To oni cię skrzywdzili? – dopytywał.

− Nie. – Shindy starał się odwrócić wzrok.

− Kłamiesz. Shindy, nie kłam, to nie ma sensu. Nikomu nic nie powiem. Wiem, że się ich boisz, dlatego nikt się nie dowie. Chcę po prostu wiedzieć, czy to oni.

− Dlaczego chcesz to wiedzieć?

Natsuki na chwilę zamilkł. Co miał mu powiedzieć? Że chce go chronić?

− Jestem głównym opiekunem, a dbanie o bezpieczeństwo uczniów jest moim obowiązkiem.

− Naprawdę muszę iść.

− Odprowadzę cię.

− Dam sobie radę. – Shindy już chciał ruszyć do swojego pokoju, kiedy Natsuki szarpnięciem przyciągnął go do siebie. Chłopak zachwiał się i wpadł prosto w jego ramiona.

− Dlaczego tak bardzo się boisz? – zapytał brunet, czując drżenie drobnego ciała. Nie wiedział co się dzieje. Domyślał się, że Shindy może teraz bać się dotyku przez to, co zrobili mu Kaoru i Die, jednak nie sądził, że będzie odczuwać też strach przed nim. – Nie bój się mnie.

− Nie boję się ciebie, Natsuki-sama – zapewnił Shindy.

Znowu kłamiesz – westchnął w myślach, spoglądając w oczy Shinyi.

− Chodź, odprowadzę cię do sypialni.

Kiedy znaleźli się przed właściwymi drzwiami, Shindy zerknął na Natsukiego, chcąc mu podziękować. Brunet przyglądał mu się uważnie. Przekrzywił lekko głowę, poczym spuścił wzrok.

− Obiecaj mi coś, Shinya.

− Co mam obiecać?

Natsuki ponownie spojrzał prosto w jego źrenice, jak gdyby chciał sprawić, by Shindy spełnił jego prośbę.

− Bądź ostrożny. Będę spać spokojniej ze świadomością, że wszyscy uczniowie są bezpieczni.

− Oczywiście. Dziękuję za wszystko. Dobranoc. – Skłonił się i już naciskał klamkę, kiedy Natsuki go zatrzymał:

− Shinya?

− Tak? – Spojrzał na niego. Po raz pierwszy w oczach bruneta pojawiły się jakieś emocje. Nigdy przedtem niezmącona niczym czerń zabłyszczała. Shindy nie rozumiał, co ukrywa się w tych tęczówkach. Dlaczego Natsuki tak na niego patrzy? Niczym echo wróciło ostrzeżenie Akiego, a Shinya odsunął się machinalnie, natrafiając plecami na drzwi.

Natsuki wyglądał tak, jakby walczył sam ze sobą. Jakby bardzo pragnął coś zrobić, ale jednocześnie się powstrzymywał.

Reakcja Shindy’ego ściągnęła go brutalnie na ziemię. Cały blask zamknięty w jego oczach zniknął.

− Co się dzieje? Dlaczego się odsuwasz?

Shinya nie odpowiedział. Nadal stał nieruchomo, wpatrzony w Natsukiego.

− Nie bój się mnie. – Natsuki uspokoił go miękkim, cichym głosem. – Shinya?

− Muszę wrócić do siebie – wyszeptał Shindy. – Jeszcze raz dziękuję. – Nerwowym gestem nacisnął klamkę i wszedł do swojej sypialni.

172. Hot Chocolate cz. VII

Tytuł: Hot Chocolate

Pairing:  Aki x Shindy

Notka autorska: Rozdział zaczęłam już dawno temu, a dopiero przed chwilą go skończyłam. Znowu przeskakuję z jednego opowiadania na drugie za co bardzo Was przepraszam, ale po prostu tak już mam z weną. Cieszę się, że w ogóle coś napisałam, ponieważ ostatnio przechodzę całkowity kryzys twórczy. Ciężko mi idzie pisanie i rysowanie. :( Łapcie jeszcze rysunek Many i Miyaviego, który narysowałam jakiś czas temu:

Streszczę trochę poprzedni rozdział, w którym pojawiły się nowe osoby:

Intetsu po zajęciach uczęszcza na korepetycje z matematyki, które organizuje dla niego Hizumi. Zauroczony chłopakiem Intetsu nie zauważa, że jego współlokator Reita ma do niego słabość, a na dodatek rywalizuje o niego również z Uruhą.

Po skończonych zajęciach Shindy wraca do swojego pokoju, gdzie przy drzwiach zastaje Kaoru i Die’a, którzy zabierają go na spacer. Prowadzą chłopaka w głąb lasu i zmuszają, by ten ich zaspokoił, poczym zostawiają samego. Opiekunowie trzech sekcji szukają Shindy’ego. W końcu znajduje go Aki i zabiera do siebie. Shindy jednak nie wie, że to właśnie on wszystko zaplanował, aby później odnaleźć go i się do niego zbliżyć.

CZĘŚĆ VII

Aki obudził się przed Shindym i ostrożnie wstał z łóżka. Wyszedł z pokoju, przekręcił klucz w zamku, po czym udał się do jadalni. Kiedy nakładał na tacę porcje jedzenia dla Shina, usłyszał pytanie Natsukiego:

− Gdzie jest Shinya?

Brunet odwrócił się w jego stronę, uśmiechając się kpiąco.

− A co cię to obchodzi?

− Mnie obchodzą moi podopieczni, czego nie można powiedzieć o tobie.

− Uważasz, że zaniedbuję swoje obowiązki?

− Patrząc na zachowanie Kaoru i Die’a uważam, że tak. Ale nie zmieniaj tematu. Powiedz mi, gdzie on jest.

− Jest bezpieczny. Chyba o to chodzi, prawda? – Aki przeniósł wzrok na napoje, jak gdyby obecność Natsukiego go nużyła. Nalał do filiżanki gorącej herbaty i odstawił naczynie na tacę.

− Miałeś go zanieść do pielęgniarki. Powinna go obejrzeć.

− Nic mu nie jest.

− Zdajesz sobie sprawę, że narażasz jego zdrowie?

Aki zaśmiał się cicho i odłożył tacę ze śniadaniem na stolik.

− Ty jesteś po prostu zazdrosny – stwierdził z rozbawieniem. – Jesteś zazdrosny, że Shinya wybrał mnie, a nie wielkiego Natsukiego, za którym wszyscy się uganiają.

Natsuki zacisnął dłonie w pięści, wpatrując się w Akiego z nienawiścią. Brunet przysunął się do niego i kontynuował:

− Jeśli myślisz, że mi go odbierzesz, to się grubo mylisz. On jest mój.

− Jeszcze zobaczymy – warknął Natsuki.

Aki ponownie się uśmiechnął.

− Nie wiesz, z kim zadarłeś.

− To ty nie wiesz, z kim zadarłeś. – Natsuki odwrócił się i opuścił jadalnię.

***

Shindy przetarł oczy i podniósł się do siadu. Rozejrzał się po pokoju, szukając wzrokiem Yoichiego, ale kiedy nie dostrzegł nigdzie drugiego łóżka, wydarzenia zeszłego dnia przypomniały mu o swojej obecności. Ubrania, które miał na sobie, intensywnie pachniały Akim, co tylko nadało wspomnieniom wyraźniejszych konturów.  

Wstał powoli z łóżka i podszedł do drzwi. Nacisnął klamkę jednak nie ustąpiły, co jedynie go przeraziło. Czy Aki miał wobec niego jakieś zamiary, że tak chorobliwie bał się, iż Shinya mu ucieknie?

Przyłożył ucho do drewna i uważnie nasłuchiwał kroków. Może ktoś będzie tędy przechodzić i usłyszy jego krzyki?

Nagle usłyszał, że ktoś szybko zbliża się do pokoju. Już chciał zawołać, kiedy dotarł do niego brzdęk kluczy.

Aki… − pomyślał i szybko odsunął się od drzwi, siadając na łóżku. Serce zaczęło bić mu szybciej ze strachu.

Brunet wszedł do środka i pospiesznie zamknął drzwi.

− Wyspałeś się? – zapytał i uśmiechnąwszy się do blondyna postawił śniadanie na stoliku.

− Kiedy będę mógł wrócić do siebie? – szepnął Shindy.

− Najpierw zjesz.

− Nie jestem głodny. Yoichi na pewno się martwi. Poza tym, która godzina? Muszę iść na lekcje…

− Dzisiaj nie pójdziesz na lekcje. Załatwiłem nam zwolnienie. Zjesz i pójdziemy na spacer, co ty na to?

− Co na to Natsuki-sama? Będzie zły, że nie ma mnie na zajęciach.

− Natsuki nie jest nikim specjalnym, żeby się na ciebie złościć o coś takiego. I lepiej, żebyś trzymał się od niego z daleka.

− Dlaczego?

− Jak myślisz, niby dlaczego wszyscy się go tak słuchają, hm? Bo się go boją. Natsuki nie raz dobierał się do młodszych uczniów. Oczywiście nauczyciele o tym nie wiedzą, bo świetnie się ze wszystkim kryje.

− Ale skąd o tym wiesz?

− Ponieważ kiedyś byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Natsuki próbował mnie w to wplątać, jednak ja nie chciałem. Wcale bym się nie zdziwił, gdyby się okazało, że to on maczał palce we wczorajszym zajściu.

− To dlaczego sam mi tego nie zrobił?

− Natsuki nie jest idiotą. Chce zdobyć twoje zaufanie, żeby później cię wykorzystać. – Aki zerknął na Shindy’ego, a widząc jak bardzo jest on roztrzęsiony, podał mu filiżankę. – Napij się.

Shin pił napój powoli, rozmyślając nad słowami Akiego. Czy to możliwe, by Natsuki był taki naprawdę? Nie wiedział już komu może ufać.

− Nie bój się, Shin-chan. – Brunet czule pogładził jego policzek. – Ochronię cię. – Wyjął blondynowi z dłoni naczynie, odłożył na stoliku i pocałował go delikatnie w usta. Shindy nieśmiało oddał pocałunek, na co Aki uśmiechnął się subtelnie, wplatając palce w jego włosy.

Po zjedzonym śniadaniu, zabrał Shindy’ego na spacer. Nadal było chłodno, więc blondyn siedział na trawie w bluzie Akiego, dodatkowo otulony jego ramionami.

− Tu się pierwszy raz spotkaliśmy – przypomniał Aki.

Tu pierwszy raz zobaczyłem Natsukiego – pomyślał Shin.

Brunet zmarszczył brwi.

− O czym myślisz? – zapytał, obejmując chłopaka mocniej.

− O niczym konkretnym – odparł pospiesznie Shindy.

Aki położył się na trawie, ciągnąc na siebie zaskoczonego Shinyę. Ich twarze były znów blisko siebie, a kolano bruneta niby przypadkiem otarło się o krocze blondyna.

− Co robisz? – szepnął Shin. Aki uśmiechnął się jedynie i tym razem z pełną premedytacją podrażnił przyrodzenie przez materiał spodni. – Przestań… − Shinya spróbował się podnieść, jednak ramiona chłopaka były zbyt silne. Zdołał odsunąć się tylko na parę milimetrów, by znowu opaść na klatkę piersiową Akiego.

− Dokąd mi uciekasz? – zaśmiał się Aki.

Shindy szarpnął się jeszcze kilkakrotnie, gdy nagle zamarł, czując na brzuchu coś twardego. Nie przypuszczał, że jego gwałtowne ruchy aż tak podziałają na Akiego… Zarumienił się na tę myśl.

− Słodki – stwierdził Aki. Shin, słysząc te słowa, ukrył twarz w jego koszuli. – Nie chowaj się przede mną.

− Puść mnie, proszę…

Brunet sprawnie obrócił ich tak, że teraz to on był na górze. Oparł się na przedramionach po bokach głowy Shinyi.

− Dlaczego miałbym to zrobić?

− Boję się – wyznał cicho blondyn.

− Czego się boisz? – Aki przesunął ustami po jego szyi. – Przecież nic złego nie robię.

− Jesteś zbyt blisko…

− Chcę być jak najbliżej ciebie…

− Ale ja… ja nie jestem gotowy… − Położył dłonie na ramionach chłopaka, starając się nadać im chociaż odrobinę dystansu. Poruszył ostrożnie nogami, chcąc się jakoś wydostać spod jego ciała. Aki wyczuł drobny ruch i natychmiast go zablokował. – Proszę…

Shindy zacisnął powieki, gdy poczuł pocałunek na swoim czole. Brunet zszedł z niego, jednak zanim chłopak zdążył się podnieść, już siedział na jego kolanach.

− Nie bój się mnie. Nie zrobię ci krzywdy. – Przeczesał palcami jego włosy.

− Czy moglibyśmy wrócić do środka?

− Dlaczego? – Aki zbliżył usta do jego policzka.

− Chcę wrócić do swojego pokoju.

− A jeśli ci nie pozwolę, co wtedy zrobisz? – Chłopak zerknął na Shinyę z rozbawieniem. To pytanie zirytowało blondyna.

− Nie muszę cię pytać o zgodę – mruknął, ponownie starając się odepchnąć Akiego, który z trudem powstrzymywał śmiech.

− Oj, tylko się z tobą droczyłem – zaśmiał się, poczym pozwolił mu wstać, zaraz jednak chwycił go za rękę. Shindy wyszarpnął dłoń i ruszył w stronę budynku. – Jesteś na mnie zły?

− Nie, po prostu chcę pobyć sam.

− Powiedziałem już, że lepiej dla ciebie, żebyś trzymał się blisko mnie. – Aki raptownie spoważniał. – Przez chwilę byłeś sam i zobacz, co się stało.

− Nie możemy spędzać ze sobą każdej chwili.

− Niby dlaczego? – Zachowanie Shindy’ego coraz bardziej go denerwowało. Zdecydowanie wolał, kiedy był uległy, wręcz przestraszony. Łatwiej było nim wtedy manipulować.

− To niemożliwe. Ty masz swoje życie, a ja swoje. Musisz zaakceptować też moją prywatność. Teraz chcę spędzić trochę czasu w swoim pokoju. Chciałbym, żebyś to zrozumiał. Jeśli chcesz ze mną być, musisz dać mi trochę swobody.

− Chcę cię tylko chronić. – Brunet machinalnie zacisnął dłonie w pięści.

− Wiem, doceniam to, ale nie musisz się tak o mnie martwić. Dam sobie radę.

Aki starał się wyrównać oddech. Musiał się uspokoić. W końcu chce, żeby Shindy go pokochał, a nie stanie się tak, jeśli ten będzie się go nieustannie bał.

− Masz rację, skarbie, przepraszam. – Uśmiechnął się ciepło, rozluźniając palce.

− Cieszę się, że rozumiesz. – Shin podszedł do niego i pocałował go w policzek.

− Tylko uważaj na siebie.

− Oczywiście – obiecał i pobiegł do szkoły.

***

„Miyavi, dobrze wiesz, że nienawidzę tych szkolnych herbatek…” – Mana podsunął chłopakowi notatnik, kiedy szli korytarzem w kierunku pokoju Intetsu i Reity.

− Marudzisz, Mana-chan, będzie fajnie!

„Nie nazywaj mnie tak!”

− No, jesteśmy. Możesz zapukać? Ja mam zajęte ręce. – Miyavi wskazał głową tacę, na której stał imbryk i talerzyk z ciasteczkami.

„Puk-puk”

− Bardzo zabawne, Mana. Widzę, że żart ci się wyostrzył.

„A co? Tylko tobie wolno być idiotą?”

Miyavi kopnął kilkakrotnie drzwi. Po chwili otworzył Reita.

− Hej, Rei!

− O, Miyavi.

„Yhym! Yhym!”

− O, cześć, Mana.

− Jest Intetsu? – Miyavi zajrzał do pokoju przez ramię przyjaciela.

− Jest i nawet Uruha się przypałętał.

− To świetnie. Poznaliście już nowego ucznia?

− Nie, jakoś nie mieliśmy okazji go widzieć. – Intetsu podszedł do drzwi.

− To teraz będzie okazja, bo właśnie z Maną wybieramy się do niego z herbatą i ciastkami. Mam nadzieję, że się przyłączycie.

− Pewnie. – Uruha objął Intetsu od tyłu, opierając podbródek o jego bark, na co Reita posłał mu wrogie spojrzenie, czego ten nie zauważył. Intetsu zmieszał się nieco, czując oplatające go w pasie ramiona.

− Cholera… − mruknął Miyavi, kiedy od pewnego czasu krążyli korytarzami.

− Coś się stało? – zapytał Uruha.

− Nie mam pojęcia, gdzie jest jego pokój…

„Idiota…”

− Oj, Mana, nie musisz być od razu uszczypliwy. Zaraz go znajdziemy – zapewnił i zniknął za zakrętem. – No chodźcie.

Mijały minuty. Jego towarzysze byli coraz bardziej zirytowani zaistniałą sytuacją.

„Miyavi, nogi mnie już bolą. Mówiłem, że ta herbata to głupi pomysł.”

− Nie poddamy się! Znajdziemy ten pokój. Chcę, żeby Shindy się tu dobrze czuł, miał przyjaciół, którzy będą dla niego wsparciem. Wyobraź sobie, że siedzisz cały dzień sam. Jakbyś się czuł?

„Świetnie. W ogóle by mi to nie przeszkadzało.”

− Niepotrzebnie zadałem to pytanie.

Intetsu uśmiechnął się na tę wymianę zdań. Mana i Miyavi stanowili razem wyrazisty dysonans, jednak na bardzo osobliwy sposób pasowali do siebie. Jak czerń i biel.

Miyavi był roztrzepany i chaotyczny. Porównać by go można do kolibra. Dużo mówił, wszędzie było go pełno, najpierw robił, potem myślał, ale wszystko można było mu wybaczyć, ponieważ optymizmem zarażał wszystkich dookoła i za najbliższych oddałby życie.  

Mana natomiast był chodzącym spokojem i opanowaniem. Nawet się nie odzywał, jakby nie chciał zwracać na siebie zbytnio uwagi, a jego głos miał zmącić harmonię, którą wokół siebie stworzył. Nie okazywał uczuć, emocji, nie uśmiechał się. Otulała go jakaś tajemnicza aura i każdy musiał przyznać, że Mana onieśmielał swoim sposobem bycia. Intrygował, przyciągał do siebie, sprawiał, że odkrycie tego sekretu nie dawało innym spokoju. Miyavi również był nim oczarowany i Intetsu to widział. Miał tylko nadzieję, że Mana w końcu zauważy jak Miyavi bardzo się stara.

Jedyne na co Intetsu nie zwrócił uwagi były pełne nienawiści spojrzenia Uruhy i Reity. Zbyt zajęty sprawą z Hizumim, uczuciem, którym darzył chłopaka, a którego do końca nie potrafił wyjaśnić, nie dostrzegał tego, jak ta dwójka o niego rywalizuje.

Z bocznego korytarza wyłonił się Aki. Widać było, że jest rozgniewany, ale to oczywiście nie powstrzymało Miyaviego przed zaczepieniem go.

− Aki-sama, wiesz może gdzie jest Shinya? Ten nowy uczeń? – Tym pytaniem wywołał lawinę. Aki zacisnął dłonie w pięści i spojrzał na Miyaviego z furią w oczach, jak gdyby chciał go co najmniej zabić.

− Czego chcesz od Shinyi? – warknął Aki, mrużąc oczy.

− Idziemy do niego z herbatą. – Miyavi nie wyczuł wrogości ani w głosie, ani w spojrzeniu chłopaka.

− Trzymaj się od niego z daleka. – Przeniósł wzrok na pozostałych. – Wam też to radzę.

− Ale dlaczego? – odezwał się Intetsu.

− Bo tak! – Aki uniósł głos.

Uruha pogłaskał Intetsu po ramieniu, a Reita zrobił krok w kierunku bruneta, jednak Mana zagrodził mu drogę.

− Nie chcę widzieć żadnego z was przy nim – powiedział Aki, poczym odszedł, zostawiając zaskoczonych uczniów.

Najszybciej zreflektował się Miyavi:

− Herbata już pewnie wystygła, ale ciasteczka są dobre. Idziemy.

− Ale… Aki…

− Chyba nie będziemy przejmować się jego zakazem, prawda? – Miyavi spojrzał na resztę z politowaniem. – Shindy potrzebuje przyjaciół. Idziemy – powtórzył.

148. Hot Chocolate cz. III

Tytuł: Hot Chocolate

Pairing:  −

Notka autorska: Nie podoba mi się ten rozdział. :c Jest taki nijaki, właściwie jest on potrzebny tylko po to, by wprowadzić nowe osoby. Następny jest już ciekawszy. ^^

CZĘŚĆ III

− Aki-sama… − szepnął blondyn.

Usta bruneta rozciągnęły się w jeszcze szerszym uśmiechu.

− Może cię odprowadzę? – zaproponował Aki.

− Nie chcę sprawiać problemu… Poradzę sobie – zapewnił Shindy.

− To będzie dla mnie przyjemność. – Chwycił Shina za rękę i pociągnął w kierunku wyjścia z lasu. Przez drogę ani na chwilę nie puszczał dłoni Shindy’ego i co jakiś czas zerkał na chłopaka, uśmiechając się na widok rumieńców na jego twarzy.

– Muszę iść. Mam parę rzeczy do zrobienia – powiedział, kiedy znaleźli się w ogrodzie. – Do zobaczenia… − Złapał Shindy’ego w pasie i pocałował go w policzek.

Oczy blondyna otworzyły się szeroko, kiedy usta Akiego dotknęły jego skóry. Chciał jakoś zaprotestować, jednak nie był w stanie nic powiedzieć. Wpatrywał się tylko w chłopaka z zaskoczeniem, na co ten uśmiechnął się delikatnie, zmierzwił jasne włosy i odszedł.

Drżąca dłoń dotknęła zaróżowionego policzka, którego przed chwilą muskały ciepłe wargi.

O co tu chodzi? – zapytał samego siebie. Dlaczego obcy ludzie przytulali go i całowali?

− Shin-chan! – Yoichi biegł właśnie w jego kierunku. – Shin-chan, wszystko w porządku?

− Tak, tak…

− Musisz koniecznie iść ze mną do pokoju. Twój mundurek jest już gotowy. Chodź! – Pociągnął osłupiałego Shina za rękę. – Na pewno będziesz w nim ślicznie wyglądać, a ja zrobię zdjęcia.

***

Po przebraniu się w nowy mundurek i wyczerpującej sesji zdjęciowej, Shindy korzystając z faktu, że Yoichi zasnął, postanowił zwiedzić szkołę. Liczył, że może spotka kilka nowych osób i zobaczy jego… Zastanawiał się, kim on jest. Tajemnica, która otaczała nieznajomego chłopaka, intrygowała Shindy’ego. Było w nim coś fascynującego i niepokojącego zarazem.

Szedł zamyślony, ze spuszczoną głową, dlatego nie zauważył osoby, na którą wpadł.

− Uważaj jak idziesz – warknął nieprzyjaznym tonem, odrobinę wyższy od Shindy’ego szatyn. Miał na sobie mundurek przedstawicieli Cepheii.

− Przepraszam.

− Ty jesteś ten nowy – zauważył pogardliwie.

− Um… Muszę iść… − Shinya pospiesznie go wyminął, kiedy poczuł ucisk na ramieniu.

− Dokąd się wybierasz?

− Naprawdę muszę iść… − jęknął Shindy, próbując wyrwać rękę, jednak szatyn przyparł go do ściany.

− Radzę ci na siebie uważać – ostrzegł chłopak.

− Kenzo. – Usłyszeli srogi głos. – Puść go.

Kenzo opuścił ręce i odwrócił się w stronę wysokiej postaci. Shindy rozpoznał w niej chłopaka spotkanego w lesie.

− Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie straszył nowych uczniów? – Zimne, czarne spojrzenie świdrowało sylwetkę szatyna, która teraz wydawała się być żałośnie mała.

− To się już więcej nie powtórzy, Natsuki-sama…

Natsuki-sama? – powtórzył w myślach Shindy.

− Wracaj do swojego pokoju – polecił Natsuki, a Kenzo posłusznie się oddalił. Brunet spojrzał na przestraszonego Shindy’ego. – W porządku?

− Um… Tak…

− Unikaj takich ludzi jak on. Dla własnego dobra – pouczył i odszedł powolnym krokiem.

Shindy wpatrywał się w ciemny korytarz, w którym zniknął Natsuki.

Dziwne… − pomyślał. – Coraz więcej dziwnych rzeczy mi się tu przytrafia, a jestem tu niedługo.

Skręcił w boczny korytarz i dostrzegł skuloną w kącie postać. Miała na sobie granatowe spodnie białą koszulę i kołnierz w stylu seifuku, dzięki czemu Shindy wywnioskował, że jest uczniem Tauri.

− Przepraszam, czy coś się stało? – Pochylił się nad chudym chłopakiem.

− Cii… − Brunet przyłożył sobie palec do ust i przyciągnął Shindy’ego do siebie. – Bądź cicho.

Shindy wylądował na kolanach tuż przy zwiniętej sylwetce ekscentrycznego nieznajomego.

− Ale…

− Cii!

Trzask drzwi. Odgłos kroków.

− Zbliża się… − Chłopak już zacierał ręce.

Kiedy osoba, której Shindy nie widział, podeszła wystarczająco blisko, brunet wyskoczył na nią krzycząc:

− BUUU!

„Ofiara” patrzyła jednak na chłopaka z politowaniem, unosząc prawą brew. Po chwili wydobyła z torby notatnik i zaczęła pisać.

„Używaj czasami mózgu… To naprawdę nie boli…” – tak brzmiała treść wiadomości.

Shindy wychylił się ze swojej kryjówki.

„Czyżbyś wplątywał w swoje głupie gierki nowych uczniów, Miyavi?”

− Nie, oczywiście, że nie. On po prostu do mnie podszedł. Zatem jesteś nowym uczniem? – Miyavi pochylił się nad Shindym. Był naprawdę wysoki.

− Tak…

− To super! Nowi uczniowie są tacy uroczy! A ty to już w ogóle! Słodki, słodki, słodki! – Objął Shina ramionami i tulił go do swojej piersi.

„Miyavi, przestań miętosić tego biednego chłopca.”

− Ach, no tak, gdzie moje maniery? – Brunet chlasnął się otwartą ręką w czoło. – Auu…

„Dlaczego zadaję się z tym debilem?”

− To jest Mana. – Miyavi wskazał niższego bruneta ubranego w identyczny mundurek, który miał na sobie Shindy. – A ja jestm Miyavi.

− Shindy. – Blondyn skłonił się lekko. – Miło mi was poznać.

„Również nam miło.”

− Czy również mam tobie odpowiadać pisemnie? – spytał Shindy.

− Nie, ty możesz do niego mówić normalnie. To on jest świrem, nie ty.

„Spieprzaj!”

− Ale i tak kocham mojego Manę-chan! – Miyavi objął ramieniem szyję Many i potarmosił pięścią jego włosy.

„Jeżeli jeszcze raz nazwiesz mnie Maną-chan i dotkniesz moich włosów, pozbawię Cię życia.”

− Jest rozkoszny, kiedy się gniewa – stwierdził z uśmiechem Miyavi.

„Ugh!”

− Jejciu! – pisnął chłopak. – Co tutaj robisz całkiem sam? – zwrócił się do Shindy’ego.

− Zwiedzam.

− Możemy pozwiedzać razem.

„Miyavi, nie bądź natrętny…”

− Ależ nie, będzie mi bardzo miło.

− Super! To idziemy!